Heb jij dat ook..
Dat de wekker ’s morgens veel te vroeg gaat
maar als je dan aan mij denkt is het niet zo erg

Heb jij dat ook..
Dat je een baaldag hebt en niets lukt
maar als je dan aan mij denkt gaat het goed

Heb jij dat ook..
Dat de tranen in je ogen staan
maar als je dan aan mij denkt zijn het ineens sterretjes

Heb jij dat ook..
Gewoon een gesprek
maar als dan mijn naam valt ga je stralen..

Heb jij dat ook??

Ik zit in de vensterbank lekker warm ingepakt in een dekentje en denk aan een vriendin van me.. Ineens had ze een vriendje en ze bracht hem zomaar mee in ons leven.. Het ging zo snel, het was niet te begrijpen.. En dit bleef niet bij één keer.. Keer op keer gebeurde me dit.. Er kwam zomaar een extra iemand in mijn groepje.. En zo snel.. Een maand, hij ging mee naar de verjaardag.. Twee maanden, hij was er bij hoor bij onze uitjes.. Na een half jaar woonden ze samen.. Niets begreep ik ervan.. Tot jou.. Een week en ik ging met je mee naar de verjaardag.. Een maand en je had al mijn vriendinnen al ontmoet.. Twee maanden, je kat herkent me al als ik bij je kom.. Een half jaar en ik moet eerlijk toegeven ik wordt ook gek van het gesleep met die tassen.. Ik begrijp het ineens.. Het is een achtbaan en je gaat mee, je klemt je stevig vast, want je wil niet anders!

Ik vertrouw jou wel, ik vertrouw alleen mezelf niet. Ik vertrouw er niet op dat ik goed genoeg ben. Dat ik jou verdien. Er is geen enkele rede waarom jij bij mij zou willen blijven.

(Stephenie Meyer; Nieuwe Maan, blz. 394)

Tijd is zo bedriegelijk.. Er zijn echt momenten dat de tijd niet voorbij lijkt te gaan, de minuten lijken uren.. En de uren lijken wel dagen.. De dag duurt eindeloos en uit frustratie weet ik niet meer wat ik moet doen.. Maar dan ineens zijn er momenten dat de tijd voorbij lijkt te vliegen.. Een gezellig gesprek, een hele leuke avond.. Het moment is zo voorbij en dan het is nacht en ook de morgen komt weer veel te vroeg.. Vandaag is zo’n dag dat die niet voorbij lijkt te gaan.. De dag na een gezellige avond, een gezellig weekend.. Ik kan niet wachten tot de tijd weer vliegt..

Eigenlijk heb ik mezelf nooit als sportief gezien.. Dit beeld heb ik gekregen op de middelbare school tijdens de gymles.. Ik kon me niets verschrikkelijkers voorstellen en was altijd blij dat het uurtje gymmen weer voorbij was.. Maar direct kon ik ook al weer op gaan zien tegen de volgende waarin we natuurlijk gingen volley- of trefballen, of de kast en de springplank weer uit het hok gehaald werden.. Regelmatig werd er in de gymzaal de beruchte piepjestest gehouden.. Het een nog verschrikkelijker dan het andere.. En als we buiten gingen gymen was het al niet veel beter honkbal of even om de sportvelden heenrennen, het was allemaal niets voor mij.. Wel ging ik in het weekend graag een stuk wandelen met mijn familie of heerlijk zwemmen bij de reddingsbrigade.. En dit doe ik nog steeds erg vaak.. Ook kun je mij regelmatig op mijn racefiets door de omgeving zien schieten.. Of in Zeeland of Vinkeveen met mijn duikuitrusting aan.. En het zwembad, daar weet ook iedereen wie ik ben..

Dus wat nou niet sportief.. Het lag niet aan mij, het lag aan de les, want als je niet lenig genoeg bent voor turnen, niet moedig genoeg om een bal te vangen en slecht bent in rennen dan houdt het al gauw op tijdens de gymles.. Ik ben sportief op mijn manier en na die 60 kilometer op de fiets vandaag ga ik nu lekker met een zak chips en een wijntje voor de tv hangen.. Heerlijk onsportief zijn!!

Langzaam krijgen in mijn omgeving alle scholen weer vakantie.. Ook ik ben nu al weer 3 weken vrij van school, maar van vakantie daar heb ik nog niet zoveel van gemerkt.. Het studeren gaat gewoon door, daar ben je niet ineens vrij van.. En ook heb ik een leuk vakantiebaantje weten te bemachtigen.. Heel gezellig maar van lekker lezen en nietsdoen komt niet zoveel terecht.. Telefoontjes beantwoorden, brieven versturen, de kleine kas bijhouden, zwembadkaartjes verkopen, dat zijn tegenwoordig mijn dagelijkse bezigheden.. Oh, daar komt weer een klant, ik lach nog even lief en verkoop hem snel een kaartje!! Fijne dag verder, tot ziens en geniet van het heerlijke water!

Vandaag moest ik afscheid nemen.. Afscheid nemen na zoveel jaren samen gereisd te hebben.. Het deed me pijn.. Vanbinnen werd ik verscheurd.. De tranen stonden in mijn ogen.. De man van het postkantoor, die hem van me afpakte, was eventjes verbaasd, maar trok hem toen resoluut uit mijn handen.. Ik en mijn OV-studentenkaart werden bruut van elkaar gescheiden.. Hoe ik nu verder moet, ik weet het niet.. Ik duw mijn tranen weg en verman mezelf.. Langzaam loop ik het postkantoor uit.. Op naar de NS voor mijn eerste voordeelurenkaart..

Ieder jaar gebeurt het me weer.. Zodra de trompet begint te spelen.. Zodra ik weet dat die ene minuut gaat beginnen schieten er duizend dingen in mijn hoofd die ik nog wilde zeggen en misschien nog wel meer dingen die ik wil doen.. Zie je ook dat meisje achter die trompetist die ook net haar mond niet kon houden.. En ik moet nu eigenlijk dat smsje sturen om te vragen of we gezellig een wijntje gaan drinken.. Dan ineens besef ik me waar mijn aandacht moet zijn.. Bij alle slachtoffers van geweld.. Bij alle slachtoffers van oorlog.. Bij alle slachtoffers, waar er nog steeds bijkomen.. We hebben niet geleerd van onze fouten.. We maken nog iedere dag dezelfde fouten als generaties voor ons hebben gedaan.. En de enige conclusie die ik hieruit kan trekken, als ik kijk naar de wereld om me heen, is dat we nog steeds geen ezels zijn.. Nee integenstelling tot deze lieve beestjes stoten wij ons iedere keer opnieuw nog aan dezelfde steen..

Mijn haat liefde verhouding met de zon.. Want helaas hoe romantisch ik het me ook iedere winter voorstel het is niet enkel liefde wat ik voor haar voel.. Ondanks haar warme stralen, die de perfecte sfeer creeeren voor fijne gesprekken op een zoele zomeravond.. De late BBQ’s met lekkere wijn.. Mijn huiswerk maken in haar warme stralen.. Ondanks dat alles, steekt zo langzamerhand de haat voor diezelfde zon weer de kop op.. Ik kan er niets aan doen maar de zon brengt niet alleen maar warmte en gezellige avonden voor mij.. Langzaamaan zie ik ze weer komen.. Die vervelende bultjes die heel veel jeuk met zich meebrengen.. Die irritante rode blaasjes waar niemand iets aan kan doen.. Die niet willen verdwijnen wat ik ook doe..

En dan haat ik haar, de zon.. Ik haat het om door het raam naar buiten te staren en te bedenken dat daar de zon schijnt, de zon waar ik niet in kan zitten.. En binnen achter mijn raam blijf ik hopen, hopen dat het weer snel voorbij is.. Dat ik snel weer naar buiten kan.. Buiten in de zon.. Genieten zoals iedereen.. En dat het nog heel lang duurt voor de herfst weer komt..

Ik moet altijd zo huilen bij een zielige film
Ik bijt op m’n lip en beheers me heel lang
Tot de hoofdpersoon fluistert:
O liefste blijf bij me blijf bij me
Dan rollen de tranen over m’n wang

Izzie gaat dood.. We weten het allemaal, ze is uit de serie geschreven.. Maar toch, toch blijf ik hopen.. Ik denk, net als heel veel mensen die naar de serie kijken.. Ik blijf hopen dat het goedkomt, dat Izzie het zal overleven.. En ja, ik leef mee als ze geopereerd moet worden, ik voel de spanning.. Ik denk dat voor mensen als ik iedere keer weer een nieuwe aflevering wordt geschreven.. Een aflevering waarbij we kunnen huilen of lachen.. Een aflevering waardoor we onze emoties even de vrije loop kunnen laten.. En dit zonder ons te hoeven schamen dat we onze tranen laten stromen.. Ik voel me altijd goed na een zielige film of een romantische komedie.. En gewoon voor het gevoel denk ik dat ik nog even een zielige film ga kijken.. Omdat het zo heerlijk is om even lekker te huilen om niets..