“Heej Meisje”, wordt er naar me geroepen, “jij zingt toch altijd.” En dat klopt wel, ik zing altijd.. Of in ieder geval heel erg vaak.. Als ik aankom fietsen kunnen mijn buren me al aan horen komen.. Dan klinkt het verder “Wil je dan een keer iets voor mij zingen.” Daar steekt mijn onzekerheid de kop op.. Zomaar iets zingen.. Lastig hoor.. Wat moet ik dan zingen en hoe moet ik me houding geven.. Als ik me afsluit voor de wereld en gewoon aan het fietsen ben, dan lukt dat wel.. Dan ben ik me niet bewust van al die mensen die naar me luisteren.. Maar zo hier speciaal voor haar.. Dat is eng.. Dat komt heel dichtbij..