Iedereen schijnt het erover eens te zijn.. Ik moet aan de man (of vrouw, komt er altijd een beetje schaapachtig achteraan..) Maar ondanks dat iedereen dat vind regent het nog steeds geen mannen hier.. Dus daarom is het natuurlijk altijd handig om wat hulp te hebben bij het zoeken.. Je kunt niet blijven wachten op beter weer.. Gelukkig hulp genoeg, zo ook vandaag, mijn collega’s helpen graag bij het zoeken naar een leuke biker.. Nu ga ik natuurlijk niet voor minder dan strak in pak, nauwsluitend zwart.. En dan zo’n helm waar je niet doorheen kunt kijken.. Als die helm afgaat moet er natuurlijk ook wel wat leuks tevoorschijn komen.. Er is nu wel een probleem, mijn collega’s hebben het druk.. En die stoere biker hebben ze nog niet voor me gevonden.. Maar het is nog geen half zes, er kan nog van alles gebeuren, duimen jullie voor me!
Vandaag was het carnaval en voor de gelegenheid vond ik het leuk om de carnavalsmis te bezoeken.. Ik droeg een mooie boa, maar voor de rest eigenlijk wat ik altijd graag draag, een jurkje en mijn lievelingslaarzen.. Eigenlijk niets bijzonders dus.. En misschien is het vrouwen eigen, of misschien is het gewoon mij eigen, maar over het algemeen denk ik niets bijzonders over mezelf.. Ik ben gewoon Joyce.. Een tikkeltje onzeker.. Een behoorlijke control freak.. Maar gewoon Joyce.. Niet echt lelijk, maar gewoon.. Zo ook vandaag, nog aan het bijkomen van mijn geweldige week, stond ik met H. te praten.. We hadden een leuk gesprek over haar dochters.. Tot S. langsliep en in het voorbijgaan zei “Wat ben jij toch een mooie vrouw Joyce..” Een mooie vrouw, ik weet niet wat zij hiermee wilde zeggen.. Maar ik voel een kriebel in mijn buik.. Een positieve kriebel, zou het dan toch wel meevallen.. Ik.. Joyce.. Mooi.. Wie had dat gedacht!
Een verliefd meisje.. Een meisje dat niet zo goed weet wat ze met al die gevoelens moet.. Een meisje dat op het gebied van relaties niet zo goed weet hoe het allemaal gaat.. Een romantisch meisje, maar ook een dromertje.. Een beetje naief, maar aan de andere kant ook wel een beetje ondeugend.. Een meisje dat eigenlijk heel goed weet wat ze wil: hem.. Waarom ziet hij het niet, wat doet ze verkeerd.. Waarom moet alle initiatief van haar komen.. Is het zo onduidelijk wat ze voelt, iedereen kan het toch zien.. Waarom hij niet.. Toch ze moet hier iets mee.. En daar staat ze, een vrouw met een missie.. Hem duidelijk maken wat zij voelt.. En dan als hij het eindelijk doorheeft en haar een leuk aanbod doet, wat kan ze anders doen dan het aanbod aannemen.. Want de vrouw is diep van binnen nog steeds het meisje, het meisje dat op het gebied van relaties niet zo goed weet hoe het allemaal gaat..
In de auto kijk ik in mijn tas of ik alles heb.. Het is donker dus ik kan het niet zo heel erg goed zien.. Dus op het moment dat ik in de trein zit haal ik al mijn spullen uit mijn tas en verspreid ze om me heen.. De treincoupe wordt zo voor even mijn woonkamer, zoveel spullen heb ik om me heen verzameld.. Helaas niet hetgeen wat ik zoek.. Hij is echt weg en wat kun je zonder.. Niets.. Hij heeft me volledig afhankelijk gemaakt.. Langzaam denk ik terug waar ik mijn liefste achter gelaten kan hebben.. Er is maar een mogelijkheid, bij vriendin A… Ik probeer creatief te zijn en een manier te bedenken hoe ik haar dit kan vertellen.. Ondertussen probeer ik ook contact op te nemen met mijn liefste, maar hij antwoord niet.. Ten einde raad ga ik slapen.. Morgen brengt vast meer geluk voor mij en mijn liefste.. Dit voorgevoel blijkt volledig te kloppen, want deze dag sluiten ik en mijn liefste elkaar weer in de armen.. En misschien voor een volgende keer is het handig dat ik ook een adresboekje heb.. Dan had vriendin A. me meteen gerust kunnen stellen dat mijn telefoon bij haar op de bank lag..
Ik heb net zoals iedere vrouw ook wel problemen met hoe ik eruit zie.. En daar wordt ik een klein beetje onzeker van, dat hebben toch alle vrouwen?? Nou ja, in ieder geval zit mijn haar nooit zoals ik het wil.. En dat puistje daar zo verschrikkelijk midden op mijn voorhoofd wordt ik zeker ook niet gelukkig van.. Dan wordt ik ook nog eens niet bruin en die vervelende sproeten.. En die vervelende buik die me altijd in de weg zit en zelfs door intensief sporten nooit wordt zoals ik wil.. Maar over een ding, nou ja twee, heb ik me nog nooit echt onzeker gevoeld.. Mijn benen, die zijn eigenlijk wel ok.. Mooie hakschoentjes aan en ze komen nog beter uit.. Nu moeten jullie natuurlijk niet allemaal ineens complimentjes gaan maken, over deze al zeg ik het zelf niet onaardige benen, want daar wordt ik wel verlegen van.. Maar soms dan ineens een heel subtiele opmerking, op het moment dat ik het niet verwacht, dan wordt ik weer even helemaal gelukkig.. En misschien mag ik er best wel zijn..
