‘t Konijn is dood
‘t Lag vanmorgen zo ineens dood in z’n hok
‘t Beest was zelfs al koud geworden
Gek, dat ik toch effe schrok
Wat zou dat nou eigenlijk zijn?
Morgen koop ik een nieuw konijn
‘t Konijn is dood
Ja, met konijnen loop je steeds dezelfde kans
‘t Zijn per slot geen sterke dieren
Mot zo’n dier nou ook een krans?
‘t Zou een soort aandenken zijn
Morgen koop ik een nieuw konijn
Zo’n konijn heeft niks geen waarde
‘k Weet ze voor twee kwartjes al
In een winkeltje te koop
Ach, zo’n beest kost niemendal
Omdatte d’r zoveel van zijn
Morgen koop ik een nieuw konijn
Mijn konijn had groene ogen
Een witte voorpoot, verder bruin
Lekker ordinair gezichie
‘t Liep vaak los, zo in de tuin
Reuze sprongen en een gein!
Morgen koop ik een nieuw konijn
Stel je voor, je sting te grienen
Om zo’n beest, wat heb je d’r an?
Honderden, zo in de duinen!
Ja ‘k zal janken, ik als man!
Ik ken d’r het beste blij om zijn
Morgen
koop ik
een nieuw konijn
(tekst: Wim Kan)
Ik zit in de vensterbank lekker warm ingepakt in een dekentje en denk aan een vriendin van me.. Ineens had ze een vriendje en ze bracht hem zomaar mee in ons leven.. Het ging zo snel, het was niet te begrijpen.. En dit bleef niet bij één keer.. Keer op keer gebeurde me dit.. Er kwam zomaar een extra iemand in mijn groepje.. En zo snel.. Een maand, hij ging mee naar de verjaardag.. Twee maanden, hij was er bij hoor bij onze uitjes.. Na een half jaar woonden ze samen.. Niets begreep ik ervan.. Tot jou.. Een week en ik ging met je mee naar de verjaardag.. Een maand en je had al mijn vriendinnen al ontmoet.. Twee maanden, je kat herkent me al als ik bij je kom.. Een half jaar en ik moet eerlijk toegeven ik wordt ook gek van het gesleep met die tassen.. Ik begrijp het ineens.. Het is een achtbaan en je gaat mee, je klemt je stevig vast, want je wil niet anders!
Ik moet altijd zo huilen bij een zielige film
Ik bijt op m’n lip en beheers me heel lang
Tot de hoofdpersoon fluistert:
O liefste blijf bij me blijf bij me
Dan rollen de tranen over m’n wang
Izzie gaat dood.. We weten het allemaal, ze is uit de serie geschreven.. Maar toch, toch blijf ik hopen.. Ik denk, net als heel veel mensen die naar de serie kijken.. Ik blijf hopen dat het goedkomt, dat Izzie het zal overleven.. En ja, ik leef mee als ze geopereerd moet worden, ik voel de spanning.. Ik denk dat voor mensen als ik iedere keer weer een nieuwe aflevering wordt geschreven.. Een aflevering waarbij we kunnen huilen of lachen.. Een aflevering waardoor we onze emoties even de vrije loop kunnen laten.. En dit zonder ons te hoeven schamen dat we onze tranen laten stromen.. Ik voel me altijd goed na een zielige film of een romantische komedie.. En gewoon voor het gevoel denk ik dat ik nog even een zielige film ga kijken.. Omdat het zo heerlijk is om even lekker te huilen om niets..
Ik vond gister een film op straat.. Zomaar zag ik hem liggen.. Nu ben ik een echte film fannaat dus een goede film is aan mij altijd wel besteed.. Alleen thrillers, er zijn maar weinig mensen die die met mij durven kijken.. Dat ligt over het algemeen niet aan de films, maar meer aan mij, denk ik.. Maar nu vond ik dus die film op straat.. Zag hem zomaar liggen en het is dus een thriller.. En om eerlijk toe te geven zie ik een beetje op tegen het kijken.. Want waarom lag die film op straat.. Het kan natuurlijk zijn dat iemand hem zomaar is verloren, onvoorzichtigheid.. Maar in mijn hoofd nesteld zich heel voorzichtig de gedachte dat iemand heel graag van die film af wilde.. Dat het zo’n film is die je helemaal meesleept.. Zo’n film die je als kijker niet overleefd.. Zo’n film, die zoals de voorkant al zegt, de meest angstjagende trhiller van het jaar is, omdat je er zelf een rol in krijgt.. Je wordt volledig opgezogen en als de film jou helemaal in zijn ban heeft dan komt deze weer op straat terrecht, op zoek naar het volgende slachtoffer.. Nu bij deze de uitdaging.. Wie durft deze film samen met mij te kijken??
Met angst wacht ze op de klap die onvermijdelijk moet volgen.. Ze weet het zeker, dat gebeurt namelijk altijd.. Misschien heeft ze deze keer geluk.. Misschien is hij er niet of heeft hij het niet gemerkt.. Tegen beter weten in laait er een klein beetje hoop op in haar hart.. Toch is het valse hoop, de klap die moet komen komt toch.. Dat is namelijk al haar hele leven zo.. Toch? Maar al een poos blijven de harde worden uit.. Al een poos kan ze wel goed doen.. Al een poos is het rustig.. Mag ze zichzelf zijn.. Mag ze nieuwe dingen uitproberen zonder de angst dat het toch wel fout zal zijn.. Al een poosje, al is het met kleine stapjes, krijgt ze meer vertrouwen.. Meer vertrouwen in de wereld.. En heel stapje bij beetje ook steeds meer vertrouwen in zichzelf.. En die klap die ze verwacht blijkt niet overmijdelijk..
De zon schijnt door mijn raam en heel langzaam voel ik dat ik wakker wordt.. Toch heb ik hier nog geen zin in.. Gedachten liggen op de loer, heel stiekum willen ze mijn hoofd binnendringen.. Toch besluit ik dat ik nog verder wil slapen, de gedachten te negeren.. Gewoon de zon voelen en alles wat ik vandaag moet doen, alles waar ik me druk om maak gewoon negeren!! Maar toch, heel langzaam dringen ze door in mijn bewustzijn, ik moet nog nummers uitzoeken voor volgende week en ze transponeren.. Ik moet nog huiswerk maken, waarom heb ik theorie op school.. Ook wil ik nog even helpen bij “thuis”.. Ik moet nog studeren, hoewel ik niet echt kan zingen.. Heerlijk rustig zo’n verkoudheid.. Langzaam dringt het tot me door dat ik echt op moet staan.. De dag begint.. Mijn verplichtingen krijg ik niet meer uit mijn hoofd.. Ik kan niet meer dromen over mooie handen, muziek, vakantie en zon.. Ik moet eruit het echte leven begint weer.. Maar morgenochtend stel ik het weer uit.. Heel even gedachtenloos zweven en genieten van de zon.. Morgen mag het weer..
Daar staat ze, een klein blond meisje.. Een roze tuinbroek aan en een roze strik in haar haar.. Mooie blauwe ogen heeft ze, maar toch er is iets met die ogen.. Ze kijken niet zoals de ogen, van een klein blond meisje met een roze tuinbroek aan, zouden moeten kijken.. Ze kijken een beetje angstig, alsof iedereen en de hele wereld haar vijand is..
Daar staat ze, dit blonde meisje, twintig jaar later.. Alles lijkt veranderd, maar toch haar blik heeft nog iets bekends. Haar ogen, haar ogen hebben nog steeds die blik.. Inmiddels weet ze dat niet iedereen en de hele wereld haar vijand is.. Ze weet het.. Maar daar staat ze.. Door haar hooft malen gedachten: “wat zal zij van haar vinden of hij.. En die twee mensen daar, ze lachen, lachen ze om haar??
Die ogen, die mooie blauwe ogen, ze kijken zo angstig.. Alsof vertrouwen niet bestaat.. Vertrouwen dat de wereld niet zo slecht is, vertrouwen dat mensen eerlijk zijn, vertrouwen dat jij me wel aardig vind, vertrouwen dat jij misschien nog wel iets positiefs over me denkt, vertrouwen in mij, vertrouwen in mezelf..
Maar toch, die ogen die haar vanuit de spiegel aankijken missen elk beetje vertrouwen.. Vertrouwen dat ze iets goed kan doen, vertrouwen dat ze niet bang hoeft te zijn voor dingen die ze niet kent, vertrouwen dat ze dit zelf mag uitzoeken zonder dat jij of hij een oordeel velt.. En misschien een heel klein beetje vertrouwen dat jij haar bij de hand neemt en haar meeneemt op dit immens grote avontuur..
Vandaag was het carnaval en voor de gelegenheid vond ik het leuk om de carnavalsmis te bezoeken.. Ik droeg een mooie boa, maar voor de rest eigenlijk wat ik altijd graag draag, een jurkje en mijn lievelingslaarzen.. Eigenlijk niets bijzonders dus.. En misschien is het vrouwen eigen, of misschien is het gewoon mij eigen, maar over het algemeen denk ik niets bijzonders over mezelf.. Ik ben gewoon Joyce.. Een tikkeltje onzeker.. Een behoorlijke control freak.. Maar gewoon Joyce.. Niet echt lelijk, maar gewoon.. Zo ook vandaag, nog aan het bijkomen van mijn geweldige week, stond ik met H. te praten.. We hadden een leuk gesprek over haar dochters.. Tot S. langsliep en in het voorbijgaan zei “Wat ben jij toch een mooie vrouw Joyce..” Een mooie vrouw, ik weet niet wat zij hiermee wilde zeggen.. Maar ik voel een kriebel in mijn buik.. Een positieve kriebel, zou het dan toch wel meevallen.. Ik.. Joyce.. Mooi.. Wie had dat gedacht!
Volgens mij kijkt er iemand stiekum over mijn schouder mee deze week.. Al zou deze persoon dat iets beter geheim mogen proberen te houden.. Die harde schijf dat was niet echt nodig zeg maar.. En mijn fiets had donderdag ook nog wel op zijn plek mogen staan toen ik naar huis wilde.. De trein waar ik inzat had zeker door mogen rijden naar Heereveen en file in Friesland.. Daar had ik nog nooit van gehoord.. Maar nu is het zondag.. Een nieuwe week met nieuwe kansen.. Nu eerst heerlijk slapen en afwachten wat morgen brengt..
In shock zit ik op de bank.. Hij doet het niet meer.. Hij wil echt niet meer.. Ondanks dat ie stroom krijgt hoor ik geen geruststellend gezoem.. En alles staat erop.. Alles.. Al mijn schoolwerk, al mijn foto’s.. Echt alles.. En nu doet ie het niet meer.. Vanochtend viel mijn harde schijf.. Het was mijn eigen stomme onvoorzichtigheid.. Maar het gezoem blijft nog steeds weg.. En alles stond tijdelijk alleen daar omdat mijn laptop gemaakt moest worden.. En het enige wat ik nu denk is ik had het direct terug moeten zetten!! Dan had ik twee plekken gehad waar het stond.. Dan had er één kapot mogen gaan.. Maar nu.. Nu zit ik huilend op de bank en weet ik niet waar ik het zoeken moet.. Alles, mijn hele leven, alles gewoon zomaar weg..
