Ik vond gister een film op straat.. Zomaar zag ik hem liggen.. Nu ben ik een echte film fannaat dus een goede film is aan mij altijd wel besteed.. Alleen thrillers, er zijn maar weinig mensen die die met mij durven kijken.. Dat ligt over het algemeen niet aan de films, maar meer aan mij, denk ik.. Maar nu vond ik dus die film op straat.. Zag hem zomaar liggen en het is dus een thriller.. En om eerlijk toe te geven zie ik een beetje op tegen het kijken.. Want waarom lag die film op straat.. Het kan natuurlijk zijn dat iemand hem zomaar is verloren, onvoorzichtigheid.. Maar in mijn hoofd nesteld zich heel voorzichtig de gedachte dat iemand heel graag van die film af wilde.. Dat het zo’n film is die je helemaal meesleept.. Zo’n film die je als kijker niet overleefd.. Zo’n film, die zoals de voorkant al zegt, de meest angstjagende trhiller van het jaar is, omdat je er zelf een rol in krijgt.. Je wordt volledig opgezogen en als de film jou helemaal in zijn ban heeft dan komt deze weer op straat terrecht, op zoek naar het volgende slachtoffer.. Nu bij deze de uitdaging.. Wie durft deze film samen met mij te kijken??

Met angst wacht ze op de klap die onvermijdelijk moet volgen.. Ze weet het zeker, dat gebeurt namelijk altijd.. Misschien heeft ze deze keer geluk.. Misschien is hij er niet of heeft hij het niet gemerkt.. Tegen beter weten in laait er een klein beetje hoop op in haar hart.. Toch is het valse hoop, de klap die moet komen komt toch.. Dat is namelijk al haar hele leven zo.. Toch? Maar al een poos blijven de harde worden uit.. Al een poos kan ze wel goed doen.. Al een poos is het rustig.. Mag ze zichzelf zijn.. Mag ze nieuwe dingen uitproberen zonder de angst dat het toch wel fout zal zijn.. Al een poosje, al is het met kleine stapjes, krijgt ze meer vertrouwen.. Meer vertrouwen in de wereld.. En heel stapje bij beetje ook steeds meer vertrouwen in zichzelf.. En die klap die ze verwacht blijkt niet overmijdelijk..

De zon schijnt door mijn raam en heel langzaam voel ik dat ik wakker wordt.. Toch heb ik hier nog geen zin in.. Gedachten liggen op de loer, heel stiekum willen ze mijn hoofd binnendringen.. Toch besluit ik dat ik nog verder wil slapen, de gedachten te negeren.. Gewoon de zon voelen en alles wat ik vandaag moet doen, alles waar ik me druk om maak gewoon negeren!! Maar toch, heel langzaam dringen ze door in mijn bewustzijn, ik moet nog nummers  uitzoeken voor volgende week en ze transponeren.. Ik moet nog huiswerk maken, waarom heb ik theorie op school.. Ook wil ik nog even helpen bij “thuis”.. Ik moet nog studeren, hoewel ik niet echt kan zingen.. Heerlijk rustig zo’n verkoudheid.. Langzaam dringt het tot me door dat ik echt op moet staan.. De dag begint.. Mijn verplichtingen krijg ik niet meer uit mijn hoofd.. Ik kan niet meer dromen over mooie handen, muziek, vakantie en zon.. Ik moet eruit het echte leven begint weer.. Maar morgenochtend stel ik het weer uit.. Heel even gedachtenloos zweven en genieten van de zon.. Morgen mag het weer..

Daar staat ze, een klein blond meisje.. Een roze tuinbroek aan en een roze strik in haar haar.. Mooie blauwe ogen heeft ze, maar toch er is iets met die ogen.. Ze kijken niet zoals de ogen, van een klein blond meisje met een roze tuinbroek aan, zouden moeten kijken.. Ze kijken een beetje angstig, alsof iedereen en de hele wereld haar vijand is..

Daar staat ze, dit blonde meisje, twintig jaar later.. Alles lijkt veranderd, maar toch haar blik heeft nog iets bekends. Haar ogen, haar ogen hebben nog steeds die blik.. Inmiddels weet ze dat niet iedereen en de hele wereld haar vijand is.. Ze weet het.. Maar daar staat ze.. Door haar hooft malen gedachten: “wat zal zij van haar vinden of hij.. En die twee mensen daar, ze lachen, lachen ze om haar??

Die ogen, die mooie blauwe ogen, ze kijken zo angstig.. Alsof vertrouwen niet  bestaat.. Vertrouwen dat de wereld niet zo slecht is, vertrouwen dat mensen eerlijk zijn, vertrouwen dat jij me wel aardig vind, vertrouwen dat jij misschien nog wel iets positiefs over me denkt, vertrouwen in mij, vertrouwen in mezelf..

Maar toch, die ogen die haar vanuit de spiegel aankijken missen elk beetje vertrouwen.. Vertrouwen dat ze iets goed kan doen, vertrouwen dat ze niet bang hoeft te zijn voor dingen die ze niet kent, vertrouwen dat ze dit zelf mag uitzoeken zonder dat jij of hij een oordeel velt..  En misschien een heel klein beetje vertrouwen dat jij haar bij de hand neemt en haar meeneemt op dit immens grote avontuur..