Vandaag was het carnaval en voor de gelegenheid vond ik het leuk om de carnavalsmis te bezoeken.. Ik droeg een mooie boa, maar voor de rest eigenlijk wat ik altijd graag draag, een jurkje en mijn lievelingslaarzen.. Eigenlijk niets bijzonders dus.. En misschien is het vrouwen eigen, of misschien is het gewoon mij eigen, maar over het algemeen denk ik niets bijzonders over mezelf.. Ik ben gewoon Joyce.. Een tikkeltje onzeker.. Een behoorlijke control freak.. Maar gewoon Joyce.. Niet echt lelijk, maar gewoon.. Zo ook vandaag, nog aan het bijkomen van mijn geweldige week, stond ik met H. te praten.. We hadden een leuk gesprek over haar dochters.. Tot S. langsliep en in het voorbijgaan zei “Wat ben jij toch een mooie vrouw Joyce..” Een mooie vrouw, ik weet niet wat zij hiermee wilde zeggen.. Maar ik voel een kriebel in mijn buik.. Een positieve kriebel, zou het dan toch wel meevallen.. Ik.. Joyce.. Mooi.. Wie had dat gedacht!

Volgens mij kijkt er iemand stiekum over mijn schouder mee deze week.. Al zou deze persoon dat iets beter geheim mogen proberen te houden.. Die harde schijf dat was niet echt nodig zeg maar.. En mijn fiets had donderdag ook nog wel op zijn plek mogen staan toen ik naar huis wilde.. De trein waar ik inzat had zeker door mogen rijden naar Heereveen en file in Friesland.. Daar had ik nog nooit van gehoord.. Maar nu is het zondag.. Een nieuwe week met nieuwe kansen.. Nu eerst heerlijk slapen en afwachten wat morgen brengt..

In shock zit ik op de bank.. Hij doet het niet meer.. Hij wil echt niet meer.. Ondanks dat ie stroom krijgt hoor ik geen geruststellend gezoem.. En alles staat erop.. Alles.. Al mijn schoolwerk, al mijn foto’s.. Echt alles.. En nu doet ie het niet meer.. Vanochtend viel mijn harde schijf.. Het was mijn eigen stomme onvoorzichtigheid.. Maar het gezoem blijft nog steeds weg.. En alles stond tijdelijk alleen daar omdat mijn laptop gemaakt moest worden.. En het enige wat ik nu denk is ik had het direct terug moeten zetten!! Dan had ik twee plekken gehad waar het stond.. Dan had er één kapot mogen gaan.. Maar nu.. Nu zit ik huilend op de bank en weet ik niet waar ik het zoeken moet.. Alles, mijn hele leven, alles gewoon zomaar weg..

Op mijn kamer voor mijn pc staar ik naar een akelig leeg scherm.. Ik wacht op inspiratie, Inspiratie om jullie weer iets leuks te vertellen.. Maar het komt niet.. Echt er gebeurt genoeg in mijn leven.. Ik zou jullie bijvoorbeeld kunnen vertellen over die ene persoon die ik eigenlijk wel leuk vind, maar nee dat doe ik niet.. Of over afgelopen week toen het toch weer ineens glad was en ik ‘s ochtends over de galerij liep, maar eigenlijk is dat dan wel weer een beetje genant.. Of over wat er zo gaaf is aan New York, maar mijn vingers krijgen het niet op het scherm.. Nee.. Ik zit voor mijn pc en het scherm blijft akelig leeg.. Dus ik denk dat ik mijn bed maar in duik.. En hoop op een betere dag voor jullie, de dag dat ik wel iets leuks te vertellen heb.. Misschien morgen na de spannende droom van vannacht.. Of overmorgen als de lichtjes van de stad of de mooie toren die ik zie me een leuk verhaal influisteren.. Voor nu, slaap lekker en droom zacht!