Als je het station op loopt zie je tegenwoordig steeds vaker staan dat de trein niet rijdt “vanwege een aanreiding met een persoon”. Iedere keer vraag ik me weer af hoe wat er gebeurt met de mensen in de trein zitten.. In de trein denk ik hier nog eens rustig over na, zet mijn ipod aan en verdiep me uiteindelijk toch maar weer in mijn boek. Ik tel de bladzijden en en ik zie dat er nog genoeg bladzijden zijn tot dat ik thuis ben. Ineens remt de trein en staan we abrubt stil bij station Harderwijk, dat vlak na een overgang ligt. De mensen om me heen beginnen zich een voor een af te vragen wat er aan de hand. Dan komt de mededeling, er is een aanrijding met een persoon. “Nou dat wordt dus niet op tijd terug voor het eten.” is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Dan komt er langzaam beweging in de coupe, iedereen loopt naar het raam. Spannend, er staan mensen voor onze coupe. Ik blijf zitten en vraag me af of ik dat wel wil zien. Het antwoord is nee en ik verdiep me opnieuw in mijn boek. De tijd verstrijkt en uiteindelijk komt de conducteur langs, of we een coupe naar voren willen gaan, het wordt geen prettig gezicht. We mogen ook in de eersteklas coupe gaan zitten.. Ik zoek een lekker rustig plekje uit in de eerste klas en lees verder. Het wachten duurt lang, ik heb honger en wil gewoon naar huis. Na twee uur zet de trein zich weer in beweging en na een korte 15 minuten komen we twee uur later aan op de plaats van bestemming.
Als ik over het station loop bedenk ik wat ik de volgende keer moet denken als er staat “Wegens aanrijding met een persoon zal de trein niet rijden” Al die mensen in de trein, die moeten gewoon wachten. Het is niet anders, de instanties moeten eerst hun werk doen..
Het is fijn om te weten dat je gewaardeerd wordt.. Dat iemand het fijn vind om bij je in de buurt te zijn.. Dat ik nu nog een hele week met jeuk loop is natuurlijk bijzaak.. Mevrouw mug heeft er in ieder geval van genoten..
Iedere dag stap ik opnieuw vol verwachting op de trein.. Ik stap uit en onderweg van het station fantaseer ik wat ik vandaag te zien zal krijgen.. Vol spanning leg ik de laatste passen af tot ik binnen ben.. Als ik binnenkom kijk ik verwachtingsvol in het rond.. Daar precies boven het randje van die spijkerbroek zie ik hem weer.. Ik raak niet uitgekeken op de mooie kleurtjes, verschillende figuurtjes waarop ik iedere dag getrakteerd wordt.. Dat ene spannende randje dat me iedere dag getoond wordt.. Aan het eind van de dag stap ik gelukkig het gebouw weer uit.. Op weg naar het station verheug ik me op morgen en droom van de mooie kleuren en figuurtjes die me dan weer te wachten staan..
(Met dank aan Björn Borg: zonder hen zou ik niet weten hoe ik mijn dagen door moest komen..)
Daar staat ie: “Mister Cool” himself.. Niemand is zo stoer als hij en iedereen wil zo graag bij zijn groepje horen.. Naar de slachtoffers die hij achterlaat op zijn weg naar de ‘hottest guy’ van school kijkt niemand om.. Hoe belangrijk zijn deze sukkeltjes nu? Wat is er nu goed aan om mensen in hun waarde te laten? Nee, alleen zijn populariteit is belangrijk.. Jij zou toch ook niet willen dat je er zomaar ineens niet bij hoort.. Wat als dit nu eens anders zou zijn..
Het meest gebruikte thema in de ‘highschool movie’: de grootste sukkel van school wordt populair.. En ik moet heel eerlijk toegeven ik verslind deze films nog steeds.. Op zoek naar het geluk: ‘het lelijke eendje wordt een zwaan..’ De grootste ‘loser’ op school wordt ineens het populairste meisje..
Helaas het leven is geen film en de ‘loser’ blijft gewoon wie hij is.. Dit lelijke eendje blijft een eendje en wordt nooit de zwaan.. Een eendje dat de film nog eens opnieuw aanzet en heerlijk wegdroomt bij de gedachte: “Wat als..”
“Hallo ik sta hier.. Ik heb een gezicht.. Je mag mij best aankijken als ik tegen je praat..” Deze opmerkingen schieten de afgelopen week regelmatig door mijn hoofd.. Ik weet wel waar het aan ligt.. Want zoals ik eerder vertelde, ik heb dus nieuwe bh’s.. En ik weet het, het is best even wennen ook voor mij.. Regelmatig als ik naar beneden kijk verbaas ik me even.. Er volgt een kleine schrikreactie en daarna voel ik toch ook wel een klein beetje trots.. Maar toch zou ik het fijn vinden dat als de rest van de wereld me er niet de hele tijd attent op maakt.. Ik blijf nog steeds dat naïeve onschuldige meisje hoor.. Dat veranderd niet ineens door die bh’s.. Ik wil er gewoon graag rustig aan wennen.. Als dat gelukt is zal ik het jullie melden.. Maar tot die tijd blijf ik denken: “Hallo ik sta hier.. Ik heb een gezicht.. Je mag mij best aankijken als ik tegen je praat..”
Ik heb een persoonlijke coach en kledingadviseur.. En nadat we eerst aan mijn houding gewerkt hadden moest er volgens hem nu ook iets veranderd worden om deze houding te vullen, zeg maar.. Dus wij togen naar de Hunkemöller om bh’s te kopen.. En daar stond ik met hem en mijn moeder samen in de winkel.. Nadat we bepaald hadden wat de maat moest zijn werd er flink heen en weer gelopen.. Tot grote irritatie van de dame van de Hunkemöller.. De bh’s kwamen niet netjes op de haakjes terug, dat kon zij toch veel beter en wij stonden zo te klungelen, was ons commentaar.. Ook vond ze het erg vervelend dat we toch echt nog een andere maat moesten hebben en bleek die toch helemaal bovenin te hangen.. En die jongen die buiten de winkel in stond te gluren beviel haar ook helemaal niet.. Maar haar allergrootste probleem was toch wel mijn persoonlijke coach: “Ja, ik weet nooit zo goed wat ik moet doen als er een man mee het pashokje in gaat,” zei ze tegen haar collega, “dan ga ik altijd maar weg.” Maar toch, na veel geergerde blikken, en ontiegelijk veel bh’s passen later stapte ik de winkel uit met 6 door mijn persoonlijke coach goedgekeurde bh’s.. Wat zal de volgende stap zijn?
Ik wordt ouder.. En langzaam sluit ik steeds meer dingen af, al probeer ik dit zo effectief mogelijk tegen te gaan.. Daarom ben ik vorig jaar een nieuwe studie begonnen en ben ik helemaal gelukkig met de drie jaar studie die nog voor me liggen.. Afstuderen lijkt me helemaal niets.. Want hoewel in mijn omgeving steeds meer mensen aan het werk gaan, moet ik er nog niet aan denken.. Toch heel stiekum en onverwacht sluit ik soms ineens zomaar iets af, ondanks mijn zo zorgvuldig geplande leventje.. Zo heb ik dinsdagavond een deel van mijn jeugd afgesloten.. Een grote bakvissendroom die nog steeds sluimerde op de achtergrond kwam uit.. Want hoe hard ik ook altijd ‘I’m gonna be 18 till I die’ zong, ik had dit nog nooit samen met ‘mister Bryan himself’ gedaan.. Maar dinsdagavond was het dan eindelijk zo ver.. Eindelijk samen met G. en Bryan (en 15.000 andere mensen) een jeugddroom afgesloten.. En hoewel het alles was wat ik me ervan voorgesteld had, en eigenlijk nog wel veel meer, lag ik ‘s avonds toch te piekeren in mijn bed.. Want nadat ik me de afgelopen 10 jaar had verheugd op dit moment doet het pijn dat het voorbij is.. Dat wij eindelijk ons moment met Bryan gehad hebben.. Ik hoop dat Bryan het net zo leuk vond als wij.. Ik ga me nu weer storten op het verheugen op mijn nieuwe grote droom..
