Als je het station op loopt zie je tegenwoordig steeds vaker staan dat de trein niet rijdt “vanwege een aanreiding met een persoon”. Iedere keer vraag ik me weer af hoe wat er gebeurt met de mensen in de trein zitten.. In de trein denk ik hier nog eens rustig over na, zet mijn ipod aan en verdiep me uiteindelijk toch maar weer in mijn boek. Ik tel de bladzijden en en ik zie dat er nog genoeg bladzijden zijn tot dat ik thuis ben. Ineens remt de trein en staan we abrubt stil bij station Harderwijk, dat vlak na een overgang ligt. De mensen om me heen beginnen zich een voor een af te vragen wat er aan de hand. Dan komt de mededeling, er is een aanrijding met een persoon. “Nou dat wordt dus niet op tijd terug voor het eten.” is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Dan komt er langzaam beweging in de coupe, iedereen loopt naar het raam. Spannend, er staan mensen voor onze coupe. Ik blijf zitten en vraag me af of ik dat wel wil zien. Het antwoord is nee en ik verdiep me opnieuw in mijn boek. De tijd verstrijkt en uiteindelijk komt de conducteur langs, of we een coupe naar voren willen gaan, het wordt geen prettig gezicht. We mogen ook in de eersteklas coupe gaan zitten.. Ik zoek een lekker rustig plekje uit in de eerste klas en lees verder. Het wachten duurt lang, ik heb honger en wil gewoon naar huis. Na twee uur zet de trein zich weer in beweging en na een korte 15 minuten komen we twee uur later aan op de plaats van bestemming.
Als ik over het station loop bedenk ik wat ik de volgende keer moet denken als er staat “Wegens aanrijding met een persoon zal de trein niet rijden” Al die mensen in de trein, die moeten gewoon wachten. Het is niet anders, de instanties moeten eerst hun werk doen..

Het is fijn om te weten dat je gewaardeerd wordt.. Dat iemand het fijn vind om bij je in de buurt te zijn.. Dat ik nu nog een hele week met jeuk loop is natuurlijk bijzaak.. Mevrouw mug heeft er in ieder geval van genoten..

Iedere dag stap ik opnieuw vol verwachting op de trein.. Ik stap uit en onderweg van het station fantaseer ik wat ik vandaag te zien zal krijgen.. Vol spanning leg ik de laatste passen af tot ik binnen ben.. Als ik binnenkom kijk ik verwachtingsvol in het rond.. Daar precies boven het randje van die spijkerbroek zie ik hem weer.. Ik raak niet uitgekeken op de mooie kleurtjes, verschillende figuurtjes waarop ik iedere dag getrakteerd wordt.. Dat ene spannende randje dat me iedere dag getoond wordt.. Aan het eind van de dag stap ik gelukkig het gebouw weer uit.. Op weg naar het station verheug ik me op morgen en droom van de mooie kleuren en figuurtjes die me dan weer te wachten staan..

(Met dank aan Björn Borg: zonder hen zou ik niet weten hoe ik mijn dagen door moest komen..)

Daar staat ie: “Mister Cool” himself.. Niemand is zo stoer als hij en iedereen wil zo graag bij zijn groepje horen.. Naar de slachtoffers die hij achterlaat op zijn weg naar de ‘hottest guy’ van school kijkt niemand om.. Hoe belangrijk zijn deze sukkeltjes nu? Wat is er nu goed aan om mensen in hun waarde te laten? Nee, alleen zijn populariteit is belangrijk.. Jij zou toch ook niet willen dat je er zomaar ineens niet bij hoort.. Wat als dit nu eens anders zou zijn..

Het meest gebruikte thema in de ‘highschool movie’: de grootste sukkel van school wordt populair.. En ik moet heel eerlijk toegeven ik verslind deze films nog steeds.. Op zoek naar het geluk: ‘het lelijke eendje wordt een zwaan..’ De grootste ‘loser’ op school wordt ineens het populairste meisje..

Helaas het leven is geen film en de ‘loser’ blijft gewoon wie hij is.. Dit lelijke eendje blijft een eendje en wordt nooit de zwaan.. Een eendje dat de film nog eens opnieuw aanzet en heerlijk wegdroomt bij de gedachte: “Wat als..”