Iedereen schijnt het erover eens te zijn.. Ik moet aan de man (of vrouw, komt er altijd een beetje schaapachtig achteraan..) Maar ondanks dat iedereen dat vind regent het nog steeds geen mannen hier.. Dus daarom is het natuurlijk altijd handig om wat hulp te hebben bij het zoeken.. Je kunt niet blijven wachten op beter weer.. Gelukkig hulp genoeg, zo ook vandaag, mijn collega’s helpen graag bij het zoeken naar een leuke biker.. Nu ga ik natuurlijk niet voor minder dan strak in pak, nauwsluitend zwart.. En dan zo’n helm waar je niet doorheen kunt kijken.. Als die helm afgaat moet er natuurlijk ook wel wat leuks tevoorschijn komen.. Er is nu wel een probleem, mijn collega’s hebben het druk.. En die stoere biker hebben ze nog niet voor me gevonden.. Maar het is nog geen half zes, er kan nog van alles gebeuren, duimen jullie voor me!

Ik klus.. Misschien geloven jullie het niet gelijk, maar dat doe ik echt!! En ik durf met volle overtuiging te zeggen dat ik nog best wel handig ben ook.. Zo kan ik zagen, boren, schilderen, met een hamer overweg en dat ook nog eens allemaal zelfstandig.. Maar zonder spullen om mee te klussen kan er natuurlijk niet geklust worden, dus vandaag ging ik samen met A. een plaat tri-plex halen.. Een plaat van 1.40m bij 1.50m en dat lijkt niet zo heel erg groot.. Tenminste, totdat we bij de auto stonden.. Het paste niet, nadat we onder alle hoeken geprobeerd hadden de plaat in de auto te krijgen, dachten we dat het dak misschien een goed idee was.. Nadat de plaat al 3 keer van de kar en 5x van het dag afgewaaid was.. En wij tot vermaak van verschillende andere klanten van de Bouwmarkt gedient hadden, besloten we toch maar de kar te halen.. Dit was in de hoop dat de plaat daar wel in zou passen.. Toen we de kar zagen begonnen we sterk te twijfelen, maar het is gelukt.. De houten plaat is op zijn plek.. Het uit de kar halen bleek ook niet geheel makkelijk.. Maar dat is een ander verhaal en dat vertel ik misschien de volgende keer..

Vandaag was het carnaval en voor de gelegenheid vond ik het leuk om de carnavalsmis te bezoeken.. Ik droeg een mooie boa, maar voor de rest eigenlijk wat ik altijd graag draag, een jurkje en mijn lievelingslaarzen.. Eigenlijk niets bijzonders dus.. En misschien is het vrouwen eigen, of misschien is het gewoon mij eigen, maar over het algemeen denk ik niets bijzonders over mezelf.. Ik ben gewoon Joyce.. Een tikkeltje onzeker.. Een behoorlijke control freak.. Maar gewoon Joyce.. Niet echt lelijk, maar gewoon.. Zo ook vandaag, nog aan het bijkomen van mijn geweldige week, stond ik met H. te praten.. We hadden een leuk gesprek over haar dochters.. Tot S. langsliep en in het voorbijgaan zei “Wat ben jij toch een mooie vrouw Joyce..” Een mooie vrouw, ik weet niet wat zij hiermee wilde zeggen.. Maar ik voel een kriebel in mijn buik.. Een positieve kriebel, zou het dan toch wel meevallen.. Ik.. Joyce.. Mooi.. Wie had dat gedacht!

Volgens mij kijkt er iemand stiekum over mijn schouder mee deze week.. Al zou deze persoon dat iets beter geheim mogen proberen te houden.. Die harde schijf dat was niet echt nodig zeg maar.. En mijn fiets had donderdag ook nog wel op zijn plek mogen staan toen ik naar huis wilde.. De trein waar ik inzat had zeker door mogen rijden naar Heereveen en file in Friesland.. Daar had ik nog nooit van gehoord.. Maar nu is het zondag.. Een nieuwe week met nieuwe kansen.. Nu eerst heerlijk slapen en afwachten wat morgen brengt..