Iedereen schijnt het erover eens te zijn.. Ik moet aan de man (of vrouw, komt er altijd een beetje schaapachtig achteraan..) Maar ondanks dat iedereen dat vind regent het nog steeds geen mannen hier.. Dus daarom is het natuurlijk altijd handig om wat hulp te hebben bij het zoeken.. Je kunt niet blijven wachten op beter weer.. Gelukkig hulp genoeg, zo ook vandaag, mijn collega’s helpen graag bij het zoeken naar een leuke biker.. Nu ga ik natuurlijk niet voor minder dan strak in pak, nauwsluitend zwart.. En dan zo’n helm waar je niet doorheen kunt kijken.. Als die helm afgaat moet er natuurlijk ook wel wat leuks tevoorschijn komen.. Er is nu wel een probleem, mijn collega’s hebben het druk.. En die stoere biker hebben ze nog niet voor me gevonden.. Maar het is nog geen half zes, er kan nog van alles gebeuren, duimen jullie voor me!
Ik klus.. Misschien geloven jullie het niet gelijk, maar dat doe ik echt!! En ik durf met volle overtuiging te zeggen dat ik nog best wel handig ben ook.. Zo kan ik zagen, boren, schilderen, met een hamer overweg en dat ook nog eens allemaal zelfstandig.. Maar zonder spullen om mee te klussen kan er natuurlijk niet geklust worden, dus vandaag ging ik samen met A. een plaat tri-plex halen.. Een plaat van 1.40m bij 1.50m en dat lijkt niet zo heel erg groot.. Tenminste, totdat we bij de auto stonden.. Het paste niet, nadat we onder alle hoeken geprobeerd hadden de plaat in de auto te krijgen, dachten we dat het dak misschien een goed idee was.. Nadat de plaat al 3 keer van de kar en 5x van het dag afgewaaid was.. En wij tot vermaak van verschillende andere klanten van de Bouwmarkt gedient hadden, besloten we toch maar de kar te halen.. Dit was in de hoop dat de plaat daar wel in zou passen.. Toen we de kar zagen begonnen we sterk te twijfelen, maar het is gelukt.. De houten plaat is op zijn plek.. Het uit de kar halen bleek ook niet geheel makkelijk.. Maar dat is een ander verhaal en dat vertel ik misschien de volgende keer..
Vandaag was het carnaval en voor de gelegenheid vond ik het leuk om de carnavalsmis te bezoeken.. Ik droeg een mooie boa, maar voor de rest eigenlijk wat ik altijd graag draag, een jurkje en mijn lievelingslaarzen.. Eigenlijk niets bijzonders dus.. En misschien is het vrouwen eigen, of misschien is het gewoon mij eigen, maar over het algemeen denk ik niets bijzonders over mezelf.. Ik ben gewoon Joyce.. Een tikkeltje onzeker.. Een behoorlijke control freak.. Maar gewoon Joyce.. Niet echt lelijk, maar gewoon.. Zo ook vandaag, nog aan het bijkomen van mijn geweldige week, stond ik met H. te praten.. We hadden een leuk gesprek over haar dochters.. Tot S. langsliep en in het voorbijgaan zei “Wat ben jij toch een mooie vrouw Joyce..” Een mooie vrouw, ik weet niet wat zij hiermee wilde zeggen.. Maar ik voel een kriebel in mijn buik.. Een positieve kriebel, zou het dan toch wel meevallen.. Ik.. Joyce.. Mooi.. Wie had dat gedacht!
Volgens mij kijkt er iemand stiekum over mijn schouder mee deze week.. Al zou deze persoon dat iets beter geheim mogen proberen te houden.. Die harde schijf dat was niet echt nodig zeg maar.. En mijn fiets had donderdag ook nog wel op zijn plek mogen staan toen ik naar huis wilde.. De trein waar ik inzat had zeker door mogen rijden naar Heereveen en file in Friesland.. Daar had ik nog nooit van gehoord.. Maar nu is het zondag.. Een nieuwe week met nieuwe kansen.. Nu eerst heerlijk slapen en afwachten wat morgen brengt..
In shock zit ik op de bank.. Hij doet het niet meer.. Hij wil echt niet meer.. Ondanks dat ie stroom krijgt hoor ik geen geruststellend gezoem.. En alles staat erop.. Alles.. Al mijn schoolwerk, al mijn foto’s.. Echt alles.. En nu doet ie het niet meer.. Vanochtend viel mijn harde schijf.. Het was mijn eigen stomme onvoorzichtigheid.. Maar het gezoem blijft nog steeds weg.. En alles stond tijdelijk alleen daar omdat mijn laptop gemaakt moest worden.. En het enige wat ik nu denk is ik had het direct terug moeten zetten!! Dan had ik twee plekken gehad waar het stond.. Dan had er één kapot mogen gaan.. Maar nu.. Nu zit ik huilend op de bank en weet ik niet waar ik het zoeken moet.. Alles, mijn hele leven, alles gewoon zomaar weg..
Het gaat niet goed met mijn missie.. Begon ik vol goede moed na zeven dagen loop ik al 3 dagen en 2 recepten achter.. Ik schaam me natuurlijk diep, maar ik heb gewoon geen tijd.. Toch ben ik van plan mijn leven te beteren.. Het moet goedkomen, ik wil dat het goedkomt.. Nu stelde een vriendin voor om, net als bij Sonja Bakker, Gipharts dieet te volgen.. Maar na een aantal dagen proberen vliegen de kilo’s eraan.. Misschien komt het doordat Giphart een man is van 82,5 kilo.. En nou ja, ik niet zeg maar.. Dus ik schakel vol goede moed weer over op mijn eigen dieet.. En maandag.. Maandag ga ik Rendang maken.. Dus maandagavond meer..
Gister kocht mijn moeder een boek “Keukenprins” van Ronald Giphart.. En net als hij de missie had om 100 dagen te schrijven, heb ik nu ook een missie.. Ik ga 100 dagen lang lezen wat Giphart gegeten heeft en of hij hier ook nog wat leuks over te melden heeft.. Ik zal al zijn recepten uitproberen.. 100 dagen, drie maanden zoals hij zegt.. Ik ben benieuwd of ik dit vol ga houden.. Ik ben benieuwd of ik mijn nieuwsgierigheid kan bedwingen.. Ik ben benieuwd hoe de recepten zijn en of ik die wel wil maken.. En gaat het me lukken iedere dag maar een klein stukje te lezen? En lukt het me ALLE recepten die hij opgeschreven heeft uit te proberen.. (Een voordeel van dit uitproberen is dan wel dat ik geen tijd heb om te lezen, makkelijker om me aan mijn andere voornemen te houden..) Vandaag, dag 2, eens kijken wat voor spannends Giphart te melden heeft.. En morgen, morgen ga ik boodschappen doen voor mijn eerste kookprobeersel van meneer.. Ik hou jullie op de hoogte..
De laatste tijd denk ik vaak terug aan mijn vakantie in Nieuw-Zeeland.. Samen met vriendin M. heb ik daar veel spannende avonturen beleefd.. Zoals zomaar ineens gevaar op de weg.. Nu was dit heel bijzonder omdat je dit in Nederland niet zo heel vaak tegenkomt.. En toen ineens, tot mijn grote verbazing, zag ik een half huis voorbij komen.. Alleen dit keer geen leuke inkijker, in Nederland hebben ze dus het afdekzeil ontdekt.. Niets te zien dan oranje.. Dus de inrichting zal ik jullie deze keer moeten onthouden..
Vandaag woensdag 4 februari is het studiedag.. Zo noemen ze dat.. Een roostervrije dag voor de studenten.. Maar voor wie is het eigenlijk studiedag.. Ik bedoel ik ben vrij en al mijn docenten zitten nu op school.. Nu zou ik natuurlijk heel hard thuis kunnen studeren, alle opgelopen achterstand inhalen, vast in het vooruit werken.. Dat zou ik kunnen doen.. Of is het juist de bedoeling dat mijn docenten deze studiedag nuttig besteden.. Moeten juist zij vandaag hard studeren?? Zij zitten vandaag verplicht op school.. Ik niet.. Ik zit heerlijk thuis en draai me nog lekker een keer om.. En acht laat die docenten maar studiedag hebben en hard studeren!
Op mijn kamer voor mijn pc staar ik naar een akelig leeg scherm.. Ik wacht op inspiratie, Inspiratie om jullie weer iets leuks te vertellen.. Maar het komt niet.. Echt er gebeurt genoeg in mijn leven.. Ik zou jullie bijvoorbeeld kunnen vertellen over die ene persoon die ik eigenlijk wel leuk vind, maar nee dat doe ik niet.. Of over afgelopen week toen het toch weer ineens glad was en ik ‘s ochtends over de galerij liep, maar eigenlijk is dat dan wel weer een beetje genant.. Of over wat er zo gaaf is aan New York, maar mijn vingers krijgen het niet op het scherm.. Nee.. Ik zit voor mijn pc en het scherm blijft akelig leeg.. Dus ik denk dat ik mijn bed maar in duik.. En hoop op een betere dag voor jullie, de dag dat ik wel iets leuks te vertellen heb.. Misschien morgen na de spannende droom van vannacht.. Of overmorgen als de lichtjes van de stad of de mooie toren die ik zie me een leuk verhaal influisteren.. Voor nu, slaap lekker en droom zacht!
