Schone mensen, vandaag komen er een heleboel voorbij.. Maar helaas, ook de minder schone mensen zijn in grote getale aanwezig.. En dan niet de mensen die er gewoontjes uitzien, nee van die hopeloze mensen.. Van die mensen die denken dat ze er iets van hebben weten te maken.. Van die mensen die de plank volledig mis slaan.. Van die mensen die zo hard hun best doen maar het blijft het net niet.. Dan denk ik.. Deden ze maar iets minder hun best dan zou het er misschien wel eens beter uitzien.. Gewoontjes, maar beter.. Nu durf ik bijna niet te kijken naar de mislukte opgeblazen lippen, de te donker aangezette ogen met van die grote wallen eronder, de verbaasd opgetrokken wenkbrouwen.. Ik hoop dat ze snel weer weggaan.. En dat er weer een gewoon normaal meisje voor mijn balie komt staan.. Helaas tevergeefse hoop..

Ik vond gister een film op straat.. Zomaar zag ik hem liggen.. Nu ben ik een echte film fannaat dus een goede film is aan mij altijd wel besteed.. Alleen thrillers, er zijn maar weinig mensen die die met mij durven kijken.. Dat ligt over het algemeen niet aan de films, maar meer aan mij, denk ik.. Maar nu vond ik dus die film op straat.. Zag hem zomaar liggen en het is dus een thriller.. En om eerlijk toe te geven zie ik een beetje op tegen het kijken.. Want waarom lag die film op straat.. Het kan natuurlijk zijn dat iemand hem zomaar is verloren, onvoorzichtigheid.. Maar in mijn hoofd nesteld zich heel voorzichtig de gedachte dat iemand heel graag van die film af wilde.. Dat het zo’n film is die je helemaal meesleept.. Zo’n film die je als kijker niet overleefd.. Zo’n film, die zoals de voorkant al zegt, de meest angstjagende trhiller van het jaar is, omdat je er zelf een rol in krijgt.. Je wordt volledig opgezogen en als de film jou helemaal in zijn ban heeft dan komt deze weer op straat terrecht, op zoek naar het volgende slachtoffer.. Nu bij deze de uitdaging.. Wie durft deze film samen met mij te kijken??

Ik raak niet uitgekeken.. Overal om me heen zie ik ze.. En ik weet eigenlijk wel zeker dat er niets mooiers en interesanters bestaat dan handen.. Je hebt echt heel veel verschillende soorten handen.. Grote handen, kleine handen, gespierde handen, zachte handen, ruwe handen.. Handen met lange vingers, korte vingers, kromme vingers.. En je ziet ze overal.. In de trein waar ze een telefoon vasthouden.. Of een krantje.. Of het mooiste van allemaal handen die een saxofoon vasthouden.. Of piano spelen.. Handen die een viool omsluiten.. En dan de mooiste klanken voortbrengen die er bestaan.. En dan heb ik het nog niet eens over de hand op mijn schouder net toen ik het nodig had.. De hand die mijn hand streelt.. Handen.. Ik raak niet uitgekeken..

Met angst wacht ze op de klap die onvermijdelijk moet volgen.. Ze weet het zeker, dat gebeurt namelijk altijd.. Misschien heeft ze deze keer geluk.. Misschien is hij er niet of heeft hij het niet gemerkt.. Tegen beter weten in laait er een klein beetje hoop op in haar hart.. Toch is het valse hoop, de klap die moet komen komt toch.. Dat is namelijk al haar hele leven zo.. Toch? Maar al een poos blijven de harde worden uit.. Al een poos kan ze wel goed doen.. Al een poos is het rustig.. Mag ze zichzelf zijn.. Mag ze nieuwe dingen uitproberen zonder de angst dat het toch wel fout zal zijn.. Al een poosje, al is het met kleine stapjes, krijgt ze meer vertrouwen.. Meer vertrouwen in de wereld.. En heel stapje bij beetje ook steeds meer vertrouwen in zichzelf.. En die klap die ze verwacht blijkt niet overmijdelijk..